
صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم
وین نقش زرق را خط بطلان به سر کشیم
نذر و فتوح صومعه در وجه می نهیم
دلق ریا به آب خرابات برکشیم
فردا اگر نه روضه رضوان به ما دهند
غلمان ز روضه حور ز جنت بدر کشیم
بیرون جهیم سر خوش از بزم صوفیان
غارت کنیم باده و شاهد ببر کشیم
عشرت کنیم و رنه به حسرت کشندمان
روزی که رخت جان به جهان دگر کشیم
کو جلوه ای ز ابروی او تا چو ماه نو
گوی سپهر در خم چوگان زر کشیم
حافظ نه حد ماست چنین لافها زدن
پای از گلیم خویش چرا بیشتر کشیم
--------------------------------------------------
شاید روزی نه چندان دور ... البته با سبک و سیاقی دیگر...من که شما را فراموش نمی کنم...